وحدت امت اسلامی (2)

با نگاهی دقیق وژرف به مجموع روایاتی که از اهل بیت علیهم السلام به دست ما رسیده است متوجه این حقیقت شگفت خواهیم شد که موضوع وحدت ویکپارچگی امت اسلامی از مسایل بسیارمهم وقابل توجه نزد ائمه علیهم السلام بوده است.به گونه ای که آن بزرگواران ضمن تاکیدهای فراوان به ضرورت حفظ اتحاد مسلمین ،توجه به آن را از وظایف اصلی شیعیان در برخورد با مخالفان مذهبی دانسته اند.

 

به تحقیق یکی از جلوه های بارز توصیه های ائمه علیهم السلام ، وحدت اسلامی را میتوان در تاکیدهای فراوان ائمه علیهم السلام بر حضور شیعیان در اجتماعات سایر مسلمانان وخصوصا نمازگزاردن با آنها دریافت.برای نمونه امام صادق(ع) درباره اهمیت نمازگزاردن با مخالفان مذهبی می فرمودند:هرکه با آنان (مخالفان) درصف اول نماز بگذارد گویا بارسول خدا در صف اول نماز گزارده است.

ویا در روایت دیگری آن حضرت می فرمایند:هنگامی که با آنان نماز می گزاری گناهانت به میزان کسانی که مخالف تو هستند بخشوده میشود.

بی نردید مراسم عبادی سیاسی حج را میتوان یکی از بارزترین مظاهر وحدت واتحاد مسلمانان در سیره وروش اهل بیت علسهم السلام دانست.زسرا درطول تاریخ پس از رسول خدا ص ویاران آنها همواره با اهل سنت مراسم حج را انجام می دادند وبه قطع در برخی سالها اختلاف در میان آنها  نسبت به روز نهم ذی الحجه وجود داشته است.با این وصف چیزی از ائمه ع که مبنی برمخالفت با عامه مسلمانان در انجام اعمال این روز باشد گزارش نشده است.و آن بزرگواران واصحابشان هماهنگ با دیگر مسلمانان مراسم حج را در یک زمان انجام میداده اند.بی تردید توصیه به وحدت هنگامی میتواند موثر واقع شود که افراد را از عوامل برهم زننده وحدت نیز برحذر داریم در غیر این صورت ونه تنها وحدتی واقعی ایجاد نخواهد شد، بلکه این توصیه ها نشان از عدم اراده به وحدت واقعی در گفتار دارد وبرفضای مخاصمه می افزاید.از همین رو گزارشهای متعددی از اهل بیت ع در نهی از گفتارها ورفتارها وعوامل اختلاف زا رسیده است که نمونه هایی از آن را میتوان در نهی از دشنام ولعن مخالفان ،نهی از تکفیر مخالفان ،نهی از دادن نسبت های ناروا به مخالفان ونهی از دامن زدن به فضای تعصب و مخاصمه مشاهده نمود که در ذیل به ذکر جند نمونه اشاره خواهیم نمود:

بی تردید در زمان حاضر اصلی ترین ریشه وعامل بد بینی اهل تسنن نسبت به شیعیان که موجب شکاف گسترده بین این دو مذهب شده است،لعن ونفرین ودشنام به روسای اهل تسنن به ویژه خلیفه اول ودوم است.امروزه تقریبا اکثریت قریب به اتفاق اهل تسنن بدنبال گفتگوهای سازنده و وحدت جهان اسلام بوده و ار آن استقبال میکنند.اما این موضوع لعن و دشنام خلفای آنان موجب آزارشان شده و بشدت آنها را می آزارد.ونگاهی دقیق به روایات ائمه ع نشان میدهد که آن بزرگواران هیچگاه از شیعیان دشنام ویا لعن مخالفان  را نخواسته اند.بلکه آنچه مورد تاکید آنان بوده است شناخت حق وباطل و جدا شدن از باطل بوده است.باطلی که گاه با حق در آمیخته و شناخت آن را نیز مشکل میسازد.بدان گونه که هنگامی امیرالمومنین ع در جنگ صفین آگاه میشوند که عمروبن عدی وعمروبن حمق اهل شام را نفرین ولعن میکنند آنان را از این کار نهی میکنند.امام نه تنها شتم ،بلکه لعن ودشنام دشمنان شامی را نمی پسنددوتاکید آن حضرت برآن است که اهل حق با شناخت بدیها وانحرافات اهل باطل در مرحله اول به مرزبندی در مقابل آنان بپردازند ودر مرحله بعد نیز با روشنگری وهدایت دیگران ،آنها را از باطل جدا سازند.این در حالیست که با لعن ودشنام،فقط فضای مخاصمه ودشمنی به جامعه داده میشود وبا بلند شدن گرد وغبار فتنه ، دیگر نمیتوان به هدف واقعی خویش ،یعنی باز داشتن مردم از باطل رسید.

البته این معنی را میتوان از واژه تبری که در طول تاریخ بعنوان یکی از فروع اعتقادی شیعه در آمده است ،نیز دریافت.زیرا تبری بر وزن تعدی به معنای دوری وجداشدن است.

ادامه دارد...

 

فرم ارسال نظر

لیست نظرات

نام: Frank

You're the one with the brains here. I'm waihtcng for your posts.